Συνθήκη του Νύσταντ

Eumenis Megalopoulos | 14 Ιουλ 2022

Πίνακας Περιεχομένων

Σύνοψη

Η Ειρήνη του Uusikaupunki (ρωσικά: Ништадтский мир) της 30ής Αυγούστου 1721 τερμάτισε τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και της Σουηδίας, κατά τη διάρκεια του οποίου ολόκληρη η Φινλανδία είχε καταληφθεί από τους Ρώσους. Η συνθήκη ειρήνης ήταν μία από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Σουηδίας και των γειτόνων της για τον τερματισμό του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου.

Η Σουηδία υπέγραψε συνθήκες ειρήνης πρώτα με την Πρωσία, τη Δανία, το Ανόβερο και το Χόλσταϊν. Ήταν απογοητευτικό για τη Σουηδία το γεγονός ότι τότε έπρεπε να διαπραγματευτεί μόνη της με τη Ρωσία και δεν είχε την υποστήριξη χωρών όπως η Μεγάλη Βρετανία. Η Ρωσία δεν αποδέχθηκε την παρουσία των Βρετανών στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν στις 26 Μαΐου 1721 στο Uusikaupunki. Η πόλη είχε καταστραφεί σοβαρά από τον πόλεμο. Οι Σουηδοί διαπραγματευτές ήταν ο φινλανδικής καταγωγής σύμβουλος του κράτους Johan Lilienstedt και ο κυβερνήτης Otto Reinhold Strömfelt. Οι Ρώσοι διαπραγματευτές ήταν ο αντιστράτηγος Jacob Bruce και ο καγκελάριος Andrei Osterman. Οι αρχικοί διαπραγματευτικοί στόχοι της Σουηδίας ήταν εντελώς μη ρεαλιστικοί λόγω της κακής κατάστασης της χώρας, και τελικά οι διαπραγματευτές είχαν τη δυνατότητα να υποχωρήσουν στις ρωσικές απαιτήσεις. Ο Λίλιενστεντ προσπάθησε να διατηρήσει το Βίμποργκ υπό σουηδική ιδιοκτησία, αλλά οι Ρώσοι αρνήθηκαν και οι διαπραγματεύσεις τράβηξαν τόσο πολύ, ώστε η συνθήκη ειρήνης μπόρεσε να υπογραφεί μόλις στις 30 Αυγούστου 1721.

Η μόνη διαπραγματευτική χαλάρωση ήταν ότι η Λαππεενράντα παρέμεινε στη σουηδική πλευρά. Αυτό αποτέλεσε τα λεγόμενα "ειρηνευτικά σύνορα του Μεγάλου Πέτρου", στα οποία επέστρεψαν οι Ρώσοι στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις του 1940.

Η κυριαρχία της Σουηδίας ως μεγάλης δύναμης έληξε με την ειρήνη του Uusikaupunki. Η Σουηδία αναγκάστηκε να παραχωρήσει στη Ρωσία την Ινγκουσετία, την Εσθονία, τη Λιβονία, το νότιο τμήμα της επαρχίας Käkisalmi και τη δυτική χερσόνησο του Καρέλι. Με την ειρήνη, το βόρειο τμήμα της πρώην επαρχίας Käkisalmi έγινε μέρος της σουηδικής επικράτειας στη Φινλανδία. Ο Ρώσος ηγεμόνας εγγυήθηκε στους κατοίκους των εδαφών που είχε αποκτήσει με τη συνθήκη ειρήνης τη θρησκεία, την ιδιοκτησία, τους νόμους και τα δικαιώματα του καιρού. Σύμφωνα με το έθιμο της εποχής, η Ρωσία κατέβαλε στη Σουηδία χρηματική αποζημίωση 2 εκατομμυρίων αργυρών κρατιδίων για τα εδάφη που είχε αποκτήσει. Η Σουηδία έλαβε το δικαίωμα να εισάγει ατελώς σιτηρά αξίας 50 000 ρουβλίων από τις χώρες της Βαλτικής.

Μειονεκτικό σημείο για τη Σουηδία ήταν η δήλωση ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ενεργήσει ως εγγυητής της τήρησης και διατήρησης της σουηδικής μορφής διακυβέρνησης. Αυτό της επέτρεπε να παρεμβαίνει στην εσωτερική πολιτική της Σουηδίας. Η ιστορική έρευνα εξέτασε τις πιθανές δωροδοκίες που έλαβαν οι διαπραγματευτές της ειρήνης. Οι Ρώσοι διαπραγματευτές διέθεταν άφθονους οικονομικούς πόρους και οι λογαριασμοί τους υποδηλώνουν ότι ο Lilienstedt και ο Strömfelt και οι βοηθοί τους θα λάμβαναν χρήματα από τους Ρώσους. Ωστόσο, μια ειρηνευτική συμφωνία που θα ήταν επωφελής για τη Ρωσία θα είχε επιτευχθεί ακόμη και χωρίς δωροδοκίες, καθώς η Σουηδία ήταν αριθμητικά πολύ υποδεέστερη.

Στο δήμο Virolahti έχουν διασωθεί δέκα συνοριακές πέτρες από τα ειρηνευτικά σύνορα του Uusikaupunki: η Itäkivi, η Everstienkivi, η πέτρα Kirkkotien, η Heijarinkivi, η Alapihlaja, η Sahantauksen, η Lepkankaan, η Kallionpello, η Käyhkäntien και η Hurpu.

Πηγές

  1. Συνθήκη του Νύσταντ
  2. Uudenkaupungin rauha
  3. Большая Советская Энциклопедия. Гл. ред. Б. А. Введенский, 2-е изд. Т. 30. Николаев — Олонки. 1954. 656 стр., илл. и карты; 52 л. илл. и карт.
  4. a b c d e Paloposki, Toivo J.: Suurvallan loppu, s. 291–295. Teoksessa Suomen historia osa 3: Suurvalta-aika. Espoo: Weilin & Göös, 1985. ISBN 951-35-2492-2.
  5. http://kulttuuriymparisto.nba.fi/netsovellus/rekisteriportaali/mjreki/read/asp/r_kohde_det1.aspx?KOHDE_ID=1000010759
  6. http://kulttuuriymparisto.nba.fi/netsovellus/rekisteriportaali/mjreki/read/asp/r_kohde_det1.aspx?KOHDE_ID=1000010754
  7. ^ [a b c d e f g] Sundberg (2002), s. 316–318
  8. ^ [a b] Villstrand (2011), s. 228
  9. ^ Russian: РГАДА. Рукописный отдел библиотеки Московской Синодальной типографии. Фонд 381, ед.хр.805. Л.6. Original handwritten text of the Treaty of Nystad in Russian
  10. ^ Ragsdale, Hugh; V. N. Ponomarev (1993). Imperial Russian foreign policy. Cambridge University Press. p. 42. ISBN 978-0-521-44229-9.
  11. ^ Лев Успенский. Записки старого петербуржца. (Lev Uspenskii. Zapiski starogo peterburjca.) Any edition.