Συνθήκη των Παρισίων (1814)

Eumenis Megalopoulos | 15 Ιουλ 2023

Πίνακας Περιεχομένων

Σύνοψη

Η Συνθήκη των Παρισίων, που υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1814, τερμάτισε τον πόλεμο μεταξύ της Γαλλίας και του Έκτη Συνασπισμού, μέρος των Ναπολεόντειων Πολέμων, μετά την ανακωχή που είχε υπογραφεί στις 23 Απριλίου μεταξύ του Καρόλου, κόμη του Αρτουά, και των συμμάχων. Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα της Γαλλίας υπό τον Οίκο των Βουρβόνων και αποκατέστησε εδάφη σε άλλα έθνη. Μερικές φορές αποκαλείται Πρώτη Ειρήνη των Παρισίων, καθώς ακολούθησε άλλη μία το 1815.

Η συνθήκη αυτή υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1814, μετά την ανακωχή που είχε υπογραφεί στις 23 Απριλίου 1814 μεταξύ του Καρόλου, κόμη του Αρτουά, και των συμμάχων. Ο Ναπολέων είχε παραιτηθεί από αυτοκράτορας στις 6 Απριλίου, ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων στο Fontainebleau.

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες είχαν ξεκινήσει στις 9 Μαΐου μεταξύ του Ταλλεϋράνδου, ο οποίος διαπραγματευόταν με τους συμμάχους του Σωμόν για λογαριασμό του εξόριστου βασιλιά των Βουρβόνων Λουδοβίκου XVIII της Γαλλίας, και των συμμάχων. Η Συνθήκη των Παρισίων καθιέρωσε την ειρήνη μεταξύ της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας, οι οποίες τον Μάρτιο είχαν καθορίσει τον κοινό πολεμικό τους στόχο στο Σωμόν. Οι υπογράφοντες ήταν οι εξής: ο Γ:

Η Συνθήκη υπογράφηκε επίσης από την Πορτογαλία και τη Σουηδία, ενώ η Ισπανία την επικύρωσε λίγο αργότερα, τον Ιούλιο. Τα συμμαχικά μέρη δεν υπέγραψαν ένα κοινό έγγραφο, αλλά συνήψαν ξεχωριστές συνθήκες με τη Γαλλία που επέτρεπαν συγκεκριμένες τροποποιήσεις.

Οι σύμμαχοι είχαν συμφωνήσει να περιορίσουν τη Γαλλία στα σύνορά της του 1792 και να αποκαταστήσουν την ανεξαρτησία των γειτόνων της μετά την ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Εκτός από την παύση των εχθροπραξιών, η συνθήκη προέβλεπε ένα πρόχειρο σχέδιο τελικής διευθέτησης, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 32, θα ολοκληρωνόταν εντός των επόμενων δύο μηνών σε συνέδριο με τη συμμετοχή όλων των εμπόλεμων μερών των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η διάταξη αυτή οδήγησε στο Συνέδριο της Βιέννης, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1814 και Ιουνίου 1815.

Οι Σύμμαχοι δήλωσαν ότι στόχος τους ήταν να εγκαθιδρύσουν μια διαρκή ειρήνη βασισμένη σε μια δίκαιη κατανομή δυνάμεων μεταξύ των δυνάμεων και θεώρησαν ότι δεν ήταν απαραίτητο να επιβάλουν σκληρούς όρους στη Γαλλία, καθώς είχε αποκατασταθεί η μοναρχία της. Έτσι, οι προκαταρκτικοί όροι που είχαν ήδη συμφωνηθεί στο Παρίσι ήταν μετριοπαθείς για τη Γαλλία, ώστε να μη διαταραχθεί η εκ νέου ενθρόνιση του επιστρεφόμενου βασιλιά των Βουρβόνων: Επιβεβαιώθηκαν τα σύνορα της Γαλλίας της 1ης Ιουνίου 1792 και επιπλέον της επιτράπηκε να διατηρήσει το Saarbrücken, το Saarlouis, το Landau, την κομητεία του Montbéliard, μέρος της Σαβοΐας με το Annecy και το Chambéry, επίσης την Αβινιόν και το Comtat Venaissin καθώς και αντικείμενα που απέκτησε κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ από την άλλη πλευρά έπρεπε να παραχωρήσει αρκετές αποικίες.

Για να διακρίνεται η συμφωνία αυτή από μια δεύτερη συνθήκη των Παρισίων, η οποία συνήφθη στις 20 Νοεμβρίου 1815 ως μία από τις συνθήκες τροποποίησης της Βιέννης, η συνθήκη της 30ής Μαΐου 1814 αναφέρεται μερικές φορές ως Πρώτη Ειρήνη των Παρισίων.

Η συνθήκη αναδιαίρεσε διάφορα εδάφη μεταξύ διαφόρων χωρών. Πιο συγκεκριμένα, η Γαλλία διατήρησε όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη που κατείχε την 1η Ιανουαρίου 1792 και απέκτησε επίσης πολλά από τα εδάφη που έχασε η Βρετανία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μεταξύ αυτών ήταν και η Γουαδελούπη (άρθρο IX), η οποία είχε παραχωρηθεί στη Σουηδία από τη Βρετανία κατά την είσοδό της στον συνασπισμό. Σε αντάλλαγμα, η Σουηδία αποζημιώθηκε με 24 εκατομμύρια φράγκα, από τα οποία προέκυψε το Ταμείο της Γουαδελούπης. Οι μόνες εξαιρέσεις ήταν το Τομπάγκο, η Αγία Λουκία, οι Σεϋχέλλες και ο Μαυρίκιος, οι οποίες παραδόθηκαν στον βρετανικό έλεγχο. Η Βρετανία διατήρησε την κυριαρχία της στη νήσο Μάλτα (άρθρο VII).

Η συνθήκη επέστρεψε στην Ισπανία το έδαφος του Σάντο Ντομίνγκο, το οποίο είχε μεταβιβαστεί στη Γαλλία με την Ειρήνη της Βασιλείας το 1795 (άρθρο VIII). Η Ειρήνη της Βασιλείας είχε αναγνωρίσει σιωπηρά τη γαλλική κυριαρχία επί του Αγίου Δομινίκου, το οποίο ο Ντεσαλίν ανακήρυξε αργότερα ανεξάρτητο με το όνομα Αϊτή. Η Γαλλία δεν αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αϊτής μέχρι το 1824.

Η συνθήκη αυτή αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της Ελβετίας (άρθρο VI).

Η συνθήκη αναγνώριζε τη μοναρχία των Βουρβόνων στη Γαλλία, στο πρόσωπο του Λουδοβίκου XVIII, επειδή η συνθήκη ήταν μεταξύ του Λουδοβίκου XVIII βασιλιά της Γαλλίας και των αρχηγών κρατών των μεγάλων δυνάμεων του συνασπισμού (Προοίμιο της συνθήκης).

Η συνθήκη αποσκοπούσε στην κατάργηση του γαλλικού δουλεμπορίου στη Γαλλία, αλλά όχι της δουλείας, σε μια πενταετή περίοδο (πρόσθετο άρθρο Ι). Τα εδάφη της Γαλλίας δεν περιλαμβάνονταν στον στόχο αυτό.

Αρκετές δυνάμεις, παρά τις ειρηνικές προθέσεις της συνθήκης, εξακολουθούσαν να φοβούνται την επανάκτηση της γαλλικής ισχύος. Οι Κάτω Χώρες, απαλλαγμένες πλέον από τη γαλλική αυτοκρατορία, ζήτησαν από τον Γουλιέλμο Α΄ του Οίκου της Οράγγης να γίνει πρίγκιπας τους- εκείνος δέχθηκε στα τέλη του 1813. Αυτό ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτό που συνέβη το 1815 κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης και ταυτόχρονα των Εκατό Ημερών του Ναπολέοντα. Τον Μάρτιο του 1815 σχηματίστηκε το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, το οποίο προσέθεσε στις Κάτω Χώρες το πρώην έδαφος των χαμηλών χωρών που κυβερνούσε η Αυστριακή Αυτοκρατορία και είχε βασιλιά τον Γουλιέλμο Α΄. Ο γιος του Γουλιέλμος συμμετείχε στις μάχες στο Βατερλώ, η τοποθεσία της μάχης του οποίου βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Αν και οι Ολλανδοί ξεκίνησαν το αίτημά τους προς τον Γουλιέλμο Α΄, οι μεγάλες δυνάμεις των Ναπολεόντειων πολέμων είχαν συνάψει μυστική συμφωνία για την υποστήριξη ενός ισχυρού έθνους στα σύνορα αυτά με τη Γαλλία με βασιλιά τον Γουλιέλμο, στα Οκτώ Άρθρα του Λονδίνου, που υπογράφηκαν στις 21 Ιουνίου 1814. Έτσι, η ενέργεια των Ολλανδών είχε την ισχυρή υποστήριξη της Βρετανίας και των άλλων υπογραφόντων το σύμφωνο αυτό.

Πολλά γερμανικά κρατίδια είχαν ενοποιηθεί από τον Ναπολέοντα και διατήρησαν αυτό το καθεστώς μετά τη Συνθήκη των Παρισίων του 1814. Η Πρωσία απέκτησε εδάφη στη δυτική Γερμανία, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, σε μια ανταλλαγή με τον Γουλιέλμο Α΄ των Κάτω Χωρών. Στην Ιταλία αναγνωρίστηκαν διάφορες πολιτικές οντότητες.

Μετά τη σύντομη επιστροφή του Ναπολέοντα στην εξουσία και την ήττα του, τον επόμενο χρόνο υπογράφηκε νέα Συνθήκη των Παρισίων.

Πηγές

  1. Συνθήκη των Παρισίων (1814)
  2. Treaty of Paris (1814)
  3. ^ a b Büsch 1992, p. 72.
  4. ^ a b c d Malettke 2009, p. 66.
  5. Εκδοτική τ.ΙΑ΄, σ.375
  6. 2,0 2,1 Χ. Νικολάου σ.55
  7. a b c et d A. Malet et J. Isaac, Révolution, Empire et première moitié du XIXe siècle, librairie Hachette, 1929, p. 386.
  8. a b et c A. Maltet et J. Isaac, Révolution, Empire et première moitié du XIXe siècle, librairie Hachette, 1929, p. 404.
  9. « 8. Dans le département du Mont-Blanc » , p. 10 (lire en ligne).
  10. Le principe de légitimité garantit « que la conquête par soi-même ne confère pas la souveraineté si le souverain légitime ne cède pas le territoire conquis ». A. Maltet et J. Isaac, Révolution, Empire et première moitié du XIXe siècle, librairie Hachette, 1929, p. 405.
  11. (en) « Commander Navy Installations Command - History », sur https://www.cnic.navy.mil/DiegoGarcia/index.htm (consulté le 27 janvier 2010).
  12. No se reconoció la independencia de Haití proclamada en 1804.

Please Disable Ddblocker

We are sorry, but it looks like you have an dblocker enabled.

Our only way to maintain this website is by serving a minimum ammount of ads

Please disable your adblocker in order to continue.

To Dafato χρειάζεται τη βοήθειά σας!

Το Dafato είναι ένας μη κερδοσκοπικός δικτυακός τόπος που έχει ως στόχο την καταγραφή και παρουσίαση ιστορικών γεγονότων χωρίς προκαταλήψεις.

Η συνεχής και αδιάλειπτη λειτουργία του ιστότοπου βασίζεται στις δωρεές γενναιόδωρων αναγνωστών όπως εσείς.

Η δωρεά σας, ανεξαρτήτως μεγέθους, θα βοηθήσει να συνεχίσουμε να παρέχουμε άρθρα σε αναγνώστες όπως εσείς.

Θα σκεφτείτε να κάνετε μια δωρεά σήμερα;